OPDRACHT: Nachtmispoes — Hallelujah

Een kerstfeest met een eigen taal. Voor Nachtmispoes in Almere schreef en performde Justin Hallelujah. Op 15 december 2012 bracht Justin een versie waarin de artiesten, activiteiten en bezoekers van die editie terugkwamen.

Het programma als materiaal

Nachtmispoes speelde met kerst, katten en de verwachtingen van het publiek. In Justins gedicht werd die wereld het uitgangspunt: van een gezamenlijke kattenroes tot een uitbundige afsluiting.

De tekst verbindt herkenbare onderdelen van de avond. Tante Samantha’s bingo krijgt een plaats, net als theatergroep Ongeremd en het versieren van een porseleinen poesje. De verwijzingen horen bij deze bijeenkomst en geven het publiek iets om in de woorden te herkennen.

Spelen met klank en betekenis

Het gedicht beweegt op rijm, herhaling en woordspelingen. De titel klinkt plechtig, maar de eerste regels zetten die verwachting meteen op losse schroeven. Daarna blijft de kattenmetafoor terugkomen in de beschrijving van artiesten, feest en publiek.

Want een Nachtmispoes is pas niet voor de poes met het juiste publiek

Justin Samgar · Hallelujah, versie 2012

Aan het einde verschuift de aandacht naar de bezoekers zelf. Zij worden aangesproken en uitgenodigd om op elkaar te reageren. Daarmee wordt de tekst ook een gezamenlijk slotmoment.

Een tekst die met de avond meebeweegt

Voor deze editie werkte Justin een eerdere versie van Hallelujah uit 2011 bij. De vorm bleef herkenbaar, terwijl de verwijzingen naar het programma veranderden. Die twee teksten vormen samen één werkfamilie.

De samenwerking met Stichting Art Culture laat zien hoe een dichter een programma kan teruggeven in de taal van het evenement zelf: met humor, herkenning en aandacht voor de mensen in de zaal.