MEDIA: Esquire — interview en fotoshoot

Fotoshoot en interview

Voor Esquire vertelde Justin Samgar over zijn leven aan de hand van poëzie: eigen werk en gedichten van onder anderen Jules Deelder, Hans Dorrestijn en Harrie Jekkers. De fotoshoot en het gesprek vonden plaats op 22 december 2014. De reportage verscheen in nummer 3 van 2015.

Interview in Esquire

De nieuwe lentekleren vallen soepel en kleuren licht, kijk maar naar dichter en spoken word artiest Justin Samgar (die zichzelf op verzoek van Esquire ook nog poëtisch introduceert). Een kennismaking met deze liefhebber van de letteren in 9 verzen.

Vers 1: Het begin

“Je hebberige hand zoekt een vriend voor even. Eventjes ontroerd als ik me voel zweven, wanneer jij me oppakt met je gretige vingers. Je drukt mijn knopje aan.. en ik begin te trillen.” – KNOPJES, Justin Samgar.

‘In 2010 bezocht ik voor de 10de keer het Lowlands Festival. Deze keer was ik niet alleen bezoeker, maar mocht ik vlak voordat The Opposites zouden optreden in de Ogonogogo-bar het publiek van 700 mensen warm maken met wat poëzie.

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Met KNOPJES vertel ik vanuit de rol van een vibrator hoe ik het vrouwelijke gedeelte van het publiek naar een hoogtepunt probeer te brengen. Het eindigde met een climax, wat naschokkende golven, geestdriftig gejuich, een daverend applaus en er werd geschreeuwd om nog meer poëzie. Omdat ik altijd zo een grote liefde voor dit festival had als bezoeker, zal ik dit moment nooit meer vergeten.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 2: De eerste verliefdheid

“Someone told me that this planet is small. We use to live in the same building on the same floor and never met before.” – YOU GOT ME, The Roots ft. Jill Scott.

‘Voordat mijn eerste grote liefde en ik elkaar ontmoette, woonden en werkten we al jaren in dezelfde straten zonder dat we het wisten. Het was één van die vele toevalligheden waardoor ik vond dat door ons verhaal (en hoe we al die tijd rondjes om elkaar heen liepen) onze liefde nog mooier en magischer was. En dan ging één van mijn favoriete liedjes (in mijn beleving) ook nog eens over ons.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Achteraf weet ik nu dat als ik mezelf helemaal vul met zulke verhalen, dat ik de realiteit uit het oog ga verliezen. Maar die eerste verliefdheid was zo onschuldig, we gingen er zo vol vertrouwen in. Nu ben ik wat minder naief maar ik geloof wel nog steeds dat liefde altijd met een mooie verhaal begint.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 3: Het gedicht dat je ogen opende

“Hoe verder men keek. Hoe groter het leek.” – UNIVERSUM, Jules Deelder.

Toen ik als kind leerde tellen en mij werd uitgelegd dat er geen einde kwam aan de cijfers was ik geschokt. Het voelde voor mij namelijk ook alsof dat meteen voor alles zou gelden.

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Het begon voor mij in de jaren erna ook steeds duidelijker te worden dat ook het universum oneindig is. Dat de horizon altijd ver weg is, hoe snel je er ook naartoe vaart of vliegt. Dat als je één doel of wens behaalt hebt, je dan pas ziet wat er nog meer mogelijk is. Jules Deelder beschrijft hier op een simpele manier, dat die oneindigheid zich ook vermenigvuldigt.

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 4: De verandering

“Want ik hou van jou is niet de sleutel tot de ander, maar ik hou van mij al klinkt het bot en slecht. Want wie van zich zelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars als die ik hou van jou tegen een ander zegt.” IK HOU VAN MIJ – Harrie Jekkers.

‘Door een stevige burn out zat ik op mijn 28ste helemaal vast zat in mijn leven. Natuurlijk volgde ook veel therapie en probeerde ik cognitief mijn patronen te bestuderen en aan te passen. Maar soms is een liedje wat je hoort toevallig net dat ene zetje die je voelt en blijft onthouden. Twee jaar later was ik gescheiden, verhuisd naar Amsterdam en mijn carrière als woordkunstenaar begonnen bij BNN en 3FM. Ik koos voor mijn hart en voelde dat ik dit moest doen.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 5: De waarheid

“Heaven only knows, cause I don’t understand. Won’t you tell me please, whats the masterplan. Spent so many day’s, sitting on a cloud. Heaven only knows, so I’ll just move the crowd.” HEAVEN ONLY KNOWS – K-OS.

‘Toen ik deze band heel toevallig live zag spelen op een festival, hoorde ik deze tekst. De woorden kwamen qua betekenis niet eens helemaal binnen op dat moment. Maar ik voelde het in combinatie met de vocalen en muziek me toch diep van binnen raken. Het was alsof deze artiesten tegen mij persoonlijk zeiden dat ik zoveel tijd besteed om de wereld te snappen, dat het eigenlijk raar zou zijn als ik er niet voor zou kiezen om een artiest te worden.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Soms hoor of zie ik boodschappen in liedjes, boeken of gesprekken, die ik precies op het juiste moment lijk te horen. Alsof het een boodschap speciaal voor mij is. Sommige mensen zullen dit toeschrijven aan de magie van de kunstenaar of zelfs die van god. Voor mij is het ook het moment dat ik zo open en ongewapend in de wereld sta, dat ik mezelf herken in de woorden of kunst van een ander.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 6: Lachen

“Ik leg me neer bij de exotische geuren die mijn zintuigen bedwelmen. Haar stem doet me zwelgen in de noodzaak om te zwemmen in een zee van zinderende tintelingen.” PRINSES SUK WANG – Justin Samgar.

‘Humor is een belangrijk onderdeel van mijn teksten en lichaamstaal op het podium. Het is voor mij een heel fijn gereedschap om mezelf en anderen op het gemak te stellen. Het voelt voor mij ook goed ernstige, gevoelige, hartverscheurende, schokkende, onthullende, opwindende of boosmakende gedichten te schrijven en delen. Het hele spectrum van emoties mag er zijn. Maar zonder humor en luchtigheid wordt het voor mij en voor het publiek te zwaar. Maar schuren mag, dan weet je tenminste waar je je met elkaar bevindt.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Eén van mijn grappigste gedichten is het verhaal van een gestreste dichter die een massagesalon inloopt voor ontspanning. Zo één waar alles opeens onverwachts de spuigaten uitloopt, maar het personeel toch alles vakkundig in de hand heeft en de ongemakkelijke situatie uiteindelijk toch tot een ‘happy ending’ brengt.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 7: Huilen

“Mens, wat ben je mooi als je doorgaat. Tegen de tegenslag jezelf verslaat. En daar dan oprecht versteld van staat.” MENS, WAT BEN JE MOOI – Stef Jongenelen.”

‘Vorig jaar had ik voor het eerste een voice over klus aangeboden gekregen. Ik mocht de tv- en radiocommercials inspreken voor een grote campagne van een verzekeringsmaatschappij. Met een grote groep van professionals in de studio (geluidsman, reclamebureau, opdrachtgever, regisseur, tekstschrijver) om precies de juiste toon te pakken. Want als het eenmaal op tv en radio is dan wordt het duizenden keren in de wereld uitgezonden. Als er dan een klein foutje inzit, dan wordt deze steeds duidelijker.

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘We probeerden allerlei stemkleuren uit zoals: ‘Spreek het nu eens in alsof je moeder jarig is. Of nu zoals je je kleine neefje een sprookje voorleest. Ok en nu alsof je met deze tekst je suïcidale vriend moet redden omdat het anders te laat is. Die laatste toon werd het, een warme en sympathiek boodschap waar urgentie inzat. Daarna moest ik hem nog honderd keer inspreken in allerlei variaties. Het werd een prachtige campagne en een mooie klus.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Na een tijdje begon ik te beseffen dat ik deze tekst ook tegen mezelf aan het zeggen was. ‘Justin, wat ben je en mooi mens.’ is iets wat ik nog steeds tegen mezelf. Het voelt heel waardevol dat Stef deze tekst heeft geschreven, dat ik hem hem mag delen met andere mensen. Het heeft mij en andere mensen al vaker natte ogen gegeven van ontroering.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 8: Verbazing

“Het is de pieleman, de pieleman. Trek er maar eens lekker an.” PIELEMAN – Hans Dorrestijn.

‘Het eerste gedicht dat ik ooit hardop voorgelezen kreeg, was een gedicht over masturbatie van Hans Dorrestijn. In zijn taalgebruik wond hij er geen doekjes om.

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Onze leraar die dit hardop voorlas aan groep 7 van basisschool de Wegwijzer was ook vrij duidelijk. Met jezelf spelen was volkomen normaal en gezond.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

‘Ik schrok van het gedicht omdat mijn streng-religieuze ouders mij altijd hadden verteld dat zelfbevrediging hun god boos zou maken. Omdat al mijn klasgenoten helemaal in een deuk lagen door dit gedicht, begon ik te vermoeden dat mijn ouders mijn ouders het misschien verkeerd hadden.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vers 9: Verzoening

“Het is de PoetryPusher, de witte woordendealer. De zoon van een predikant, die nooit wilde knielen. Nu verzamelt hij volgelingen uit verschillende kringen omzichzelf te omringen met de betere dingen des levens. Hij leeft dus zijn eigen leven en zijn leven is het woord dat hij letter voor letter leeft.” POETRYPUSHER – Justin Samgar.

‘Toen ik al een aantal jaren mijn carrière als podiumdichter en spoken word artiest was gestart, begon ik me iets vreemds te beseffen. Ik ben vanaf mijn 6de jaar door mijn ouders en de gemeenschap van hun kerk/sekte opgeleid om een predikant op het podium te worden. Mijn vader op te volgen als één van de oudere en wijze mannen van de gemeente. Op mijn 16de ben ik weggelopen van een huishouden waar ik niet mezelf kon zijn en me ook niet veilig voelde. Hierdoor werd ik ge-excommuniceert, doodgezwegen

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Vanaf dat moment heb ik veel moeten doen om over het verlies van mijn ouders, gemeenschap en wereldbeeld te komen. mezelf in principe weer opnieuw uit moeten vinden. En dan precies op het moment dat je denkt dat je eigenlijk best wel lekker bezig bent… besef je dat je de bouwstenen die je bent niet weg kunt gooien. Je bepaalt alleen zelf wat je ervan maakt, een gevangenis of een brug.

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Ik ben opgeleid om een pater te worden die het einde van de wereld kan prediken, mensen te waarschuwen voor de duivel in zichzelf. Getraind om altijd een weerwoord te hebben als ze het niet met je eens zijn. Nu ben ik een poëtische predikant geworden, die verteld over het ontdekken van nieuwe werelden die groter zijn dan we denken. Ik heb een boodschap van liefde omdat ik niet wil dat iemand zich kleiner voelt dan die is.’

— Justin Samgar, in het interview met Esquire

Interview: Vanessa Oostijen
Photography: Mark Groeneveld
Styling: Pieter van Loon
Visagie: Alexandra Borcila