OPDRACHT: Pakhuis de Zwijger — Liefde en de stad

Een stad vol mensen is nog geen garantie voor ontmoeting. Voor Liefde en de stad bij Pakhuis de Zwijger schreef en bracht Justin op 13 februari 2015 de poëtische afsluiting. Een avond over liefde in Amsterdam kreeg het laatste woord in een gedicht over verwachtingen, nabijheid en de moed om je aandacht aan iemand te geven.

Van woningaanbod naar een liefdesverklaring

De tekst begint groot: bij de statistieken en de inrichting van de stad. Wat betekent het als steeds meer mensen alleen wonen? En hoe verhoudt het woningaanbod zich tot de manier waarop mensen relaties aangaan? Via die vragen beweegt het gedicht naar het kleine, persoonlijke leven.

Wonen, daten en eenzaamheid staan naast elkaar. De humor zit in herkenbare tegenstrijdigheden: mensen zoeken de beste match, maar houden ondertussen alle andere mogelijkheden open. Zij verlangen naar intimiteit, terwijl de aandacht alweer bij een volgende ontmoeting ligt.

Mooi omdat het breekbaar is

Justins bijdrage gaf de onderwerpen van de avond een andere vorm. Ritme en rijm leggen verbanden tussen het maatschappelijke gesprek en het persoonlijke verlangen. De afsluiting komt uit bij een eenvoudige gedachte: verbinding vraagt ook dat je even ophoudt met verder zoeken.

Om mogelijke liefde een kans te geven
en een mens van dichterbij te bekijken
Die intimiteit in twee verschillende levens
kun je met een gerust hart romantisch beleven
zolang die twee ook eerlijk tegen zichzelf blijven

Justin Samgar · fragment uit Liefde en de stad

Het gedicht eindigt met de kwetsbaarheid die bij liefde hoort: mooi omdat het breekbaar is. Daarmee verschuift de blik van een ideale relatie naar de mensen die haar moeten aangaan.