FILM: Concertgebouworkest — poëtische tekst voor de seizoensfilm

Wat betekent muziek maken als je het publiek niet dichtbij kunt hebben? Voor de seizoensfilm 2020/2021 van het Koninklijk Concertgebouworkest schreef Justin een poëtisch intro en outro. De film keek voor de begunstigers terug op een uitzonderlijk seizoen en vooruit naar het moment waarop musici en publiek elkaar weer konden ontmoeten.

De musici aan het woord

De tekst moest spreken vanuit de beleving van het orkest. Justin zocht naar het lichamelijke en gezamenlijke van muziek: luisteren naar de ruimte, elkaar aanvoelen, blazen, slaan, toetsen en strijken. Vanuit die bewegingen ontstond een taal voor wat de musici en hun luisteraars hadden gemist.

De opening verbindt die afwezigheid aan de steun van het publiek. Woorden en bijdragen bleven de musici bereiken, ook toen de gebruikelijke ontmoeting niet mogelijk was. De afsluiting beweegt naar een toekomstbeeld: de deuren gaan open, mensen zoeken hun plek en de eerste noot bereikt de zaal.

Een plek die door ons samen wordt gemaakt
Waar zonder woorden onze zielen worden geraakt

Justin Samgar · fragment uit de bij de film gepubliceerde tekst

Tekst, beeld en stem op elkaar afstemmen

Met het team van het Concertgebouworkest en filmmaker Julian Breen werkte Justin in meerdere rondes aan de tekst. Zij scherpten onder meer het perspectief, de aanspreekvorm en de lengte van de opening aan. De woorden moesten ruimte laten voor de beelden en tegelijk een eigen cadans houden.

Justin maakte een demo-opname om die cadans over te brengen. De uiteindelijke voice-over werd door Olga ingesproken. Justins bijdrage aan de film is het auteurschap van de poëtische passages en de redactie daarvan in samenwerking met het productieteam.

Een muzikale ontmoeting in woorden

De terugblik verscheen in juni 2021 voor de begunstigers van het orkest. Binnen de film vormen Justins teksten de poëtische omlijsting: een opening die verwoordt wat werd gemist en een slot dat naar het weerzien toewerkt.