NVVE: EEN EVENEMENT OVER DE DOOD 

In opdracht van de Nederlandse Vereniging Voor Vrijwillig Levenseinde’ organiseerde Justin Samgar in de OBA Amsterdam een verhalenavond rondom het thema euthanasie en ouderdomsklachten. Hij nodigde diverse woordkunstenaars uit om te schrijven omtrent dit onderwerp en dit te komen voordragen. Zelf schreef hij ook een spoken word tekst over zijn overleden vriend en collega Hans Plomp.

HIJ GING ZOALS HIJ WILDE GAAN (een ode aan Hans Plomp)

Spoken Word: Justin Samgar

Muziek: Avi Kishna & Deniz Kavafoglu

Video: Terri Mollet

Onder begeleiding van Avi Kishna op de sarod en Deniz Kavafoglu op de handpan droeg Justin Samgar zijn ode aan Hans Plomp voor op deze avond met verhalen over de dood en euthanasie. Een avond door hem samengesteld met poëzie van Lemuël de Graav en Diana Ozon, spoken word en zang van Michline Plukker en een beetje zwarte humor van de stand up comedian/songwriter met gitaar Roel C. Verburg.

Tekst Justin Samgar

HIJ GING ZOALS HIJ WILDE GAAN

Hij had een goeie naam, was een hele vrije man.
Een dichter, een mentor, een ongebonden geest.
Een groot rood kloppend hart, altijd in vuur en vlam.
Waar hij kwam was warmte, nooit koude vrees.
Hij was precies wie hij wilde zijn en altijd geweest.

Hij zag god niet als een man,
maar als vrouw die hij beminde.
Hij zag staat en systeem als een idee,
waar hij niet achterstond.
Hij zag psychedelica als middel,
om meer van de realiteit te vinden.
Hij was anti-kerk. Anti-patriarchaat.
Anti-kapitalist. Anti-haat. Anti-racist.
Hij was een dichter, filosoof, onderzoeker,
kunstenaar en verbinder.
Deze schoenmaker bleef
heel bewust bij zijn eigen leest.
Hij was precies wie hij wilde zijn
en altijd geweest.

Hij zei mij meer dan eens,
met onverschrokken ogen aangekeken:
“Vrijheid is de moed hebben
om je eigen leven vorm te geven,
buiten de lijntjes van verwachtingen
en geschreven regels.”
Toen hij wat jaren geleden,
deelde dat hij niet meer wilde leven..
kon ik met hem spreken over lusten,
lasten, klachten die bij hem speelde.

Hij ging zoals hij wilde gaan..
Omdat hij teveel verloren was en had.
Zijn continentie, potentie en mobiliteit.
Zijn levenslust en -drift, onafhankelijkheid.
Zijn geheugen, het verheugen, zijn creativiteit.
Zijn zintuigen, de connectie met zijn werkelijkheid.

Hij bouwde zijn leven
met menselijke stenen, poëtische maat.
Zonder de beperkende, begrenzende ideeën
die wij vaak krijgen.

Hij beschreef hoe hij zo ook,
zijn hemel had bedacht en gemaakt.
Als een oneindig fijne droom,
waar zijn bewustzijn zou verblijven.
Zodra zijn versleten maar goedgeleefde
lichaam de laatste adem had geslaakt.

We namen later afscheid van
zijn zogenaamde jas van tijdelijkheid.
Heel gepast, had hij niet
alleen zijn leven vóór
en ná de dood kunnen creëren.
Hij bepaalde ook wanneer, met wie
en hoe hij wilde sterven en transformeren.
Een kunstige maker die leven, dood en erna
zich eigen heeft kunnen maken.

Hij geloofde dat wij en alles één zijn
en altijd overal in verbinding blijven.
Ik geloof dat zijn eigengereidheid,
onafhankelijkheid en creativiteit altijd in mij
en andere dichters, filosofen, onderzoekers,
kunstenaars en verbinders zal verblijven.

Zijn lichaam is vergaan,
maar zijn geest zal nooit meer zwijgen.
Hij ging zoals hij wilde gaan.
Tot in de dood en erna,
bleef hij een schrijver en een leider.
Hij ging zoals hij wilde gaan.

BEKIJK HIERONDER OOK ANDERE SPOKEN WORD VIDEO’S VAN DE NVVE VERHALENAVOND!!!