Een zorgcongres kan een dag lang over mensen gaan zonder dat één mens echt in beeld komt. Er zijn modellen, plannen en cijfers. Die zijn nodig. Toch vertellen ze niet vanzelf hoe het voelt om zorg te geven, erop te wachten of er afhankelijk van te zijn. Daar kan woordkunst een andere ingang openen.
Bij een bijdrage voor de zorg zoekt Justin Samgar niet naar een versiering van het programma. Hij zoekt naar de menselijke vraag die in de vaktaal soms uit beeld raakt. Wat betekent een verandering voor degene die haar straks moet uitvoeren? Waar botsen goede bedoelingen op omstandigheden? En welke ervaring wordt nog niet gehoord?
Illustratief beeld: Justin Samgar tijdens de LINDA. × HEMA-fotoshoot. Fotografie: Floor Knaapen.
Eenzelfde onderwerp, verschillende werkelijkheden
Een bestuurder, verpleegkundige en patiënt kunnen hetzelfde woord gebruiken en iets anders bedoelen. Neem tijd. Voor de één gaat het om personeelsplanning, voor een ander om aandacht tijdens een dienst. Voor iemand in een wachtkamer kan een kwartier veel langer duren dan op een spreadsheet.
Een tekst hoeft die verschillen niet weg te werken. Hij kan ze naast elkaar laten bestaan. Dat begint met precies luisteren en onderscheid maken tussen een persoonlijke ervaring en een uitspraak over een hele beroepsgroep. Eén verhaal kan iets zichtbaar maken; het vertegenwoordigt niet automatisch iedereen.
Dat is ook de reden om niet vooraf te bepalen dat de uitkomst vooral positief moet zijn. Waardering kan samengaan met vermoeidheid, onzekerheid of een vraag waarop nog geen antwoord bestaat.
Een bijdrage die uit de bijeenkomst groeit
Voor AAG Tijd voor Toekomst verzorgde Justin in 2026 spoken-wordintermezzo’s en live wrap-ups. Bij een live slottekst ontstaat het materiaal tijdens de bijeenkomst. Hij luistert naar sprekers en terugkerende formuleringen, maar ook naar verschillen tussen wat wordt voorgesteld en wat mensen in hun werk herkennen.
Zo’n afsluiting is geen vervanging voor een inhoudelijk verslag. Een verslag bewaart besluiten en informatie. Een artistieke tekst kiest een beweging: welke gedachte verbindt de bijdragen, welke spanning verdient aandacht en met welke vraag gaat de zaal naar huis?
Bij ZonMw, over kunst en cultuur in de zorg, ontmoetten die werkvelden elkaar ook in het programma zelf. Justins bijdrage bleef woordkunst. Een overtuigende voordracht is geen bewijs dat een kunstinterventie een medisch effect heeft; zulke claims vragen hun eigen onderzoek.
Persoonlijke verhalen vragen zorgvuldigheid
Een herkenbaar verhaal kan iemand raken. Dat is nog geen reden om het zonder overleg te gebruiken. Wanneer ervaringen van patiënten, naasten of medewerkers in een tekst terechtkomen, wordt besproken wat gedeeld mag worden en in welke context. Een besloten bijeenkomst en een openbare campagne zijn verschillende situaties.
Ook de taal vraagt keuzes. Een mens is meer dan een diagnose. Een zorgverlener is niet uitsluitend een held of iemand die tekortschiet. Justin probeert ruimte te houden voor gewone tegenstrijdigheden: betrokken zijn en moe worden, iets willen veranderen en nog niet weten hoe.
Welke vorm past bij de vraag?
Een vooraf geschreven opening kan de centrale vraag neerzetten. Een intermezzo kan een persoonlijk perspectief toevoegen. Een live wrap-up geeft de gevolgde dag een artistieke afsluiting. Wanneer deelnemers zelf willen schrijven of vertellen, past eerder een workshop of begeleide uitwisseling. Die vormen hebben elk een andere voorbereiding nodig.
Voor een eerste gesprek zijn de aanleiding, het publiek, het programma en de gewenste rol van de bijdrage belangrijk. Ook gevoelige onderwerpen en eventuele opnamen horen bij de afstemming. Op Spoken word op maat staan de vormen naast elkaar. Een concrete bijeenkomst kan via de contactpagina aan Justin worden voorgelegd.
Leave a reply